Η στεγαστική προσιτότητα βρίσκεται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής, καθώς το κόστος στέγασης επιβάλλει ολοένα αυξανόμενους δημοσιονομικούς περιορισμούς στα νοικοκυριά. Στην Ελλάδα, η έλλειψη προσιτής στέγασης είναι πιο οξεία από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ. Στην παρούσα εργασία αξιοποιούμε ένα λεπτομερές και γεωγραφικά αναλυτικό σύνολο δεδομένων για τα οικονομικά των νοικοκυριών, με σκοπό να διερευνήσουμε τις περιφερειακές ανισότητες στη στεγαστική προσιτότητα στην Ελλάδα. Επίσης, εξετάζουμε το κοινωνικοοικονομικό προφίλ των νοικοκυριών που αντιμετωπίζουν οικονομική δυσχέρεια λόγω υπερβολικού κόστους στέγασης. Κατασκευάζοντας έναν κατάλληλο δείκτη, διαπιστώνουμε ότι η στεγαστική προσιτότητα επιδεινώθηκε από το 2018 έως το 2021, αναδεικνύοντας παράλληλα σημαντική περιφερειακή ετερογένεια, με το πρόβλημα να είναι πιο έντονο στις αστικές περιοχές. Στη συνέχεια, εντοπίζουμε, μέσω τόσο περιγραφικής όσο και οικονομετρικής ανάλυσης, τα χαρακτηριστικά των πιο ευάλωτων νοικοκυριών, αναδεικνύοντας ότι τα νεότερα και μικρότερα νοικοκυριά, οι άνεργοι, όσοι διαθέτουν χαμηλότερο εισόδημα και ιδίως οι ενοικιαστές αντιμετωπίζουν τους μεγαλύτερους περιορισμούς προσιτότητας. Τα ευρήματα παρέχουν σημαντικές κατευθύνσεις για τη διαμόρφωση πολιτικών προσιτής στέγασης.