Κατά τα τελευταία χρόνια, μετά την κρίση χρέους και με τη γενική βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών, σημειώνεται επίσης αποκλιμάκωση της εισοδηματικής ανισότητας στην Ελλάδα, όπως αυτή καταγράφεται με τον καθιερωμένο δείκτη Gini. Όμως, σε μεγάλο αριθμό ερευνών που στηρίζονται στην υποκειμενική καταγραφή της κατάστασης τους από τα νοικοκυριά, αυτή εμφανίζεται μη ικανοποιητική. Η αντίφαση αυτή μεταξύ στατιστικής βελτίωσης και αντιλήψεων αξίζει διερεύνηση. Η μελέτη, αξιοποιώντας μικροδεδομένα από την EU-SILC και συγκεντρωτικά στοιχεία από τη Eurostat και άλλες εθνικές και ευρωπαϊκές πηγές, επεκτείνεται πέρα από τους καθιερωμένους δείκτες εισοδηματικής ανισότητας σε πέντε αλληλένδετους τομείς: αγορά εργασίας, εκπαίδευση, υγεία, μακροχρόνια φροντίδα και στέγαση. Σύμφωνα με τα ευρήματα, παρά την πρόοδο σε σχέση με τα χρόνια της κρίσης, η ταχύτερη σύγκλιση με τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους εμποδίζεται από διαρθρωτικές ανισορροπίες που παραμένουν. Οι επιμέρους τομεακές ανισότητες δεν λειτουργούν ανεξάρτητα μεταξύ τους, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται, συσσωρεύοντας μειονεκτήματα σε ομάδες του πληθυσμού, με αποτέλεσμα η αντιμετώπισή τους να απαιτεί συνδυασμένες παρεμβάσεις και θεσμική υποστήριξη.